Galwanizacja

Powłoka izolacyjna na zawieszkach, aby wytrzymywała kilkaset cykli pracy, musi być odpowiednio gruba, odporna mechanicznie, chemicznie i cieplnie. Jeżeli zawieszki nie stykają się z rozpuszczalnikami organicznymi (np. trójchloroetylenem) ani z kąpielami o temperaturze przekraczającej 80°C, stosuje się PCW. Nakłada się go przez zanurzenie w paście i żelowanie w suszarce w temp. 180°C. Przed powlekaniem powierzchnię zawieszki oczyszcza się przy pomocy trawienia, piaskowania itp., po czyni nakłada pędzlem lub przez zanurzenie podwarstwę wiążącą podłoże z powłoką, suszy wstępnie w temperaturze otoczenia, a następnie w 180°C w ciągu ok. 60 min. Powłoka z PCW jest zalecana do większości procesów galwanotechnicznych. Inną techniką nakładania należy posługiwać się w przypadku polietylenu. Nakłada się go metodą fluidyzacyjną na rozgrzane w suszarce zawieszki. Fluidyzacja polega na mieszaniu sprężonym powietrzem warstwy sproszkowanego tworzywa. Powłoka polietylenowa wykazuje gorszą przyczepność do podłoża i ma większą skłonność do pękania. Polietylen można zalecać w przypadku sporadycznego izolowania. Stosowanie izolacji teflonowej na zawieszkach jest uzasadnione w nielicznych przypadkach stykania się zawieszek z rozpuszczalnikami organicznymi, np. trójchloroetylenem, lub w wysokich temperaturach kąpieli — powyżej 80°C. Poliamidy nie są odporne na kwasy, a żywice epoksydowe (epifluid) tworzą powłokę zbyt kruchą i nieodporną na oddziaływanie kąpieli chromowych.
samsung allegro kable światłowodowe